Geachte aanwezigen

Toen een paar weken geleden mijn collega Wilma tegen de gewoonte in haar visitekaart op tafel legde werd algemeen gevonden dat eigenlijk ieder nieuw raadslid dat zou moeten doen.  

Om van een uitzondering een traditie te maken zijn er altijd meer schapen die over de dam moeten komen en daarom wil ik vanavond ook mijn visitekaartje (van bescheiden omvang) aan u geven.  

Toen ik een paar jaar geleden op vakantie was op Tenerife kostte me het de grootste moeite om een Amerikaan ervan te overtuigen dat Eemnes niet in Schotland lag. ‘Eemnes that must be near Lochness and you look very Scottissch”. Ik zei hem: If you draw a line between Oslo and Paris and between London and Berlin, right in the middle you find Eemnes.”  Hij keek me verbaasd aan en stamelde: ‘That must be a great place tot live”.  

Een aantal maanden terug was ik in Friesland, om precies te zijn in Tzummarum, dat ligt tussen Sexbierum en Minnertsga . Ik kon daar een van de gasten maar niet duidelijk maken dat Eemnes niet in Oost-Groningen lag.”Ik hur,I bin Ien Grunneger”. Wederom nam ik de kaart en het potlood en trok een lijn van Amsterdam naar Amersfoort en van Utrecht naar Almere en precies in het midden ligt Eemnes. “Dat liekt me nou geweldig um doar te woonn”.  

Mijn nichtje uit brabant was op bezoek en door een toevallige samenloop van omstandigheden was ik twee ochtenden haar gids.
De eerste ochtend ben ik met haar gefietst langs de huizen van BN’ers en andere rijke Nederlanders aan de andere kant van onze BEL-gemeenten. Wij hadden geluk. We werden bijna omver gereden door Marco Borsato, René Froger had zijn auto dwars over het fietspad geparkeerd en we troffen Gordon nog in zijn ochtendjas, zittend aan zijn Jan des Bouvrie -tuinstel aan een kopje Latte Machiato. Mijn nichtje keek haar ogen uit,zij kende dit alleen van TV, ze had zich niet gerealiseerd dat je die TV-mensen hier in het wild kon tegenkomen.
De tweede ochtend fietste ik naar Spakenburg. We hadden weer geluk, in de vroege ochtend werd er in klederdracht ramen gewassen en konden we terecht in het visafslagmuseum aan de oude haven. Daar zaten nog authentieke vissers, die graag hun verhaal wilden vertellen. Later op een terras in Spakenburg zei mijn nichtje: “Eemnes, dat ligt er eigenlijk letterlijk en figuurlijk middenin en dan is het mooi dat je van beide dingen kunt genieten en er toch een beetje afstand van kunt nemen. Eemnes is dus een ideale plaats om in te wonen”  

En vanavond zeg ik het mijn nichtje dan maar even na: Eemnes is een ideale plaats om te wonen.
Het ligt overal middenin.  

Zoals Eemnes zo wil ik als raadslid dan ook functioneren: Er midden in. Midden tussen Jong en Oud, tussen bemiddeld en onbemiddeld, tussen werkers en vrijwilligers, tussen ondernemende en bescheiden mensen, tussen katholieken en protestanten, tussen boeren en buitenlui, tussen de vogels en het vee, tussen Laren/ Blaricum en Spakenburg, tussen Amsterdam/Amersfoort en Utrecht/Almere en tussen Oslo/Parijs en Londen en Berlijn.  

Dank voor uw aandacht.