Er waren mensen die even dachten dat het tegen de uitzetting van Mauro was, toen ze zaterdag onze actiekraam naast de Boni zagen. Begrijpelijk, op deze zaterdag 29 oktober met het CDA-congres waarop Mauro centraal stond.  Maar onze al langer geplande actie ging over het harteloze zorgbeleid van dit kabinet en vooral over het besluit om het persoonsgebonden budget (PGB), af te schaffen.

Dat Haagse begrip PGB bleek een groot deel van het winkelend publiek goed te kennen. Van de krant of de televisie, maar ook uit de eigen omgeving, waar een buurman of oma tot nu toe PGB-geld krijgt. Dat de afschaffing van deze voorziening hard aankomt, juist bij mensen die het toch al niet zo breed hebben, hoefden we nauwelijks uit te leggen. Integendeel. Zelfs gehaaste boodschappen-doeners zetten graag even de tas op de grond of de winkelwagen opzij, om gehoor te geven aan onze vraag om een “persoongerichte boodschap” aan minister-president Rutte te schrijven. 

Op zo’n geel papiertje met gomrand (“post-it”), dat ze zelf vastplakten op een grote witte ‘envelop’ (Aan: Mark Rutte, Den Haag), schreven ze teksten als “PGB moet blijven”, “Denk ook eens aan de ouderen”, en “Beste Mark, slaap er nog eens een nachtje over”. Sommigen ondertekenden alleen met hun voornaam, maar de meesten voluit met voor- en achternaam.
Bij elkaar werden er op de envelop 127 berichtjes geplakt (of 126, als je de tekening van de 5-jarige Elleke niet meerekent). Vanuit het hele land worden de enveloppen de eerste week van november aangeboden bij Mark Rutte. De aanleiding voor de actie is triest: geld weghalen bij ouderen en gehandicapten en belastingvoordelen voor banken en rijken ongemoeid laten. Maar door de hartverwarmende en solidaire reacties, kijken we met een goed gevoel terug. Tussendoor praatten we aan de kraam over lokale onderwerpen. Onze wethouder Bram Wondergem en onze fractievoorzitster Wilma de Boer, hadden het er maar druk mee om uit te leggen dat de geluidwering langs de A27 snel wordt verbeterd en dat de PvdA niet zal toestaan dat wordt gemorreld aan de afgesproken woningbouwproductie van 30 per jaar.

Het ‘geeltje’ dat Wilma het meeste aansprak was dat van het ontwapenende joch die in zijn nog wat ‘puberige’ handschrift schreef: “M’n neefje maakt er ook gebruik van. Blijf eraf. – Daan, 19.” Ik ben het er mee eens. Een andere winnaar zou de tekst zijn die zo het één met het ander verbond: “PGB moet blijven en Mauro ook.”

Jan Sanders